Yazilim yaparken tek darbogaz her zaman insanin kendisiydi.

Eskiden yazilimcilar kod yazmaya yetisemezken, simdilerde kod review yapmaya ve yapilan degisiklikleri takip etmeye yetisemiyorlar.

Kendimden somut bir örnek vereyim. Dünden beri codex + opus tam otonom iki büyük uygulama özelligini loop engineering yönetimi ile implemente ettiler. Test edilecek 30 dan fazla testcase olustu. Yüzlerce yeni sinif ekledi, binlarce satir kod olustu. Simdi kara kara “bunu da nasil otomatize edebilirim” diye düsünüyorum. Code review tarafi beni ilgilendirmiyor. Testcase’lere odaklanmam lazim.

Her test sonrasinda opus’a “su eksik, bu calismiyor, sunu tamamla” demek istemiyorum, cünkü onunla interaksiyona girdigim andan itibaren yine basinda oturmam gerekiyor. Bu artik yapmak istemedigim birsey. Bu yüzden yine loop engineering metodunu kullanarak, testleri birbir yapacagim ve buldugum hatalari codex’e yeni loop planlari olusturmak üzere bildirecegim. Testler tamamlandiktan sonra yine bu ikili benim yazdiklarim araciligi ile eksikleri giderecekler.

Yani loop engineering sadece otonom kod yazdirmak icin degil, cikan sonuclari da tekrar test ederek, iyilestirmek icin kullanilabilecek bir yöntem.