Extreme Programming gibi çevik süreçlerdeki ana çalışma prensiplerinden biri, müşteriye kısa aralıklarla ürünün ne durumda olduğunu gösteren çalışan prototipler sunmaktı.

Bunun için bir ya da iki haftalık sprint’ler planlanır, bu zaman zarfında seçilen user story’ler ürünün parçası haline dönüştürülürdü.

Peki neden bir ya da iki hafta?

Çünkü yazılım geliştirmek zaman alan ve maliyetli bir işti.

Analiz yapılması, kodun yazılması, test edilmesi, code review’dan geçmesi, entegre edilmesi ve müşterinin deneyebileceği bir ortama deploy edilmesi gerekiyordu.

Yapay zeka bu sürelerin tamamını dramatik biçimde aşağıya çekiyor.

Bir user story’nin implementasyonu artık günler değil saatler sürebilir. Testleri aynı anda üretilebilir. Review ajanlar tarafından paralel yapılabilir. Cİ/CD ve deployment otomasyonu ile birkaç dakika sonra çalışan sistem müşterinin önüne konulabilir.

Bu durumda 1-2 haftalık sprint kavramının da sorgulanması gerekiyor.

Çünkü sprint aslında feedback loop’un uzunluğuydu.

Yapay zeka ile feedback loop kısaldıkça sprint de küçülmek zorunda.

User Story → Implementasyon → Test → Deploy → Feedback

Bu döngünün iki hafta sürmesi gerekmiyorsa neden iki haftalık sprint yapalım? Bu iki hafta müşteriden kopmak anlamına gelir. Bu zaman zarfında zaten istenilen ürünü oluşturmuş olabiliriz.

Bence sprint kavramını tamamen ortadan kaldırmak lazım.

Müşteri ve yazılımcı arasında artık realtime bir ilişki söz konusu.

Yazılımcı müşterinin istediği değişiklikleri hemen implemente edebilir ve akabinden bunları müşteriye gösterip, geri bildirim alabilir. Akabinde döngü yine başlar.

Çevik süreçler tamamen geri bildirim (feedback cycle) üzerine kurgulanmıştı. Pair programming, TDD, CI vb yöntemlerin hepsi hızlı bir şekilde geri bildirim almak için vardı. 

Şimdi bunlara gerek kalmadan gerçek zamanlı geri bildirim döngüleri oluşturabiliyoruz.

Bu yüzden geliştirme sürecinin temel zaman birimi “sprint” değil, feedback loop olmalı.