Yavaş yavaş yapay zeka karşıtı savunmalar runtime’a doğru kaymaya başladı.

İlk zamanlar kod yazmaya gerek yok dediğimizde, “olur mu öyle şey, kod yazabilmek her zaman önemlidir ve yapay zeka bir yere kadar yazabilir” karşılığı veriliyordu.

Sonra kod yazmama olayı kabul gördü bu argüman cephesi kod review tarafına çekildi. Review yapmak hala şarttı ve bunu insanlar yapmalıydı.

Ben artık kod yazmaya gerek kalmadığı gibi kod okumaya da gerek kalmadii iddiasını savunuyorum. Buna karşılık olarak runtime’a bir exception gelirse, yok şu olursa, yok bu olursa gibi argümanlar geliyor. Kodu okuyabilip, düzeltebilmeliymişiz. Yani karşıtlık cephesi bu noktadan itibaren runtime’e taşınmış durumda.

Ben buna da bir karşılık verme idiasındayım. Artık buna da gerek yok, çünkü yapay zeka runtime logları üzerinden çok kolay bir şekilde akışı oluşturup, gerekli hataları tespit ettikten sonra gerekli buğfixleri yapabilir. Aslında yapay zekanın parlayacağı en doğal ortam runtime ortamı olacak, çünkü orada canlı, canlı olup, biteni takip edebilecek, öngörüler yapacak, gerekli adaptasyonları implemente edecek ve tavsiyelerde bulunacak. 

Yeni iddiam yapay zeka çok daha hızlı ve daha iyi buğfix yapabilir.

Bakalım bu noktada yapay zeka karşıtı savunmalar nereye çekilecek.

Runtime’dan sonra gidecek fazla bir yerleri kalmadı. Bence yapay zeka gerçeklerini artık kabullenmek gerekiyor.