Bugün bir yazılımcı ile iş görüşmesi yapsam, kendisine neredeyse hiçbir şey sormazdım.

Önüne bir bilgisayar koyardım.

Bilgisayarda Codex ve Claude Code hazır olurdu. Bunun yanı sıra uygulamalarımızın kaynak kodlarına da erişimi olurdu.

Sonra:

“Canlıda şöyle bir problem çıktı. Düzeltin lütfen” der ve sadece yaptıklarını seyrederdim.

Ardından Jira’dan gerçekçi bir ticket açardım:

“Bunu implemente edin lütfen.”

Bu kadar.

Bu iki işlem sırasında aslında bilmek istediğim hemen hemen her şeyi görürdüm:

– Problemi nasıl analiz ediyor?

– Kod tabanında nasıl geziniyor?

– Yapay zekaya ne kadar doğru bağlam verebiliyor?

– Doğru soruları sorabiliyor mu?

– AI’ın ürettiği çözümü körü körüne kabul mü ediyor, yoksa sorguluyor mu?

Test ediyor mu?

– Mevcut mimariyi anlayıp ona uygun hareket edebiliyor mu?

– Bir hata çıktığında AI ile birlikte nasıl debug ediyor?

– Ve en önemlisi: AI’ı bir sohbet robotu olarak mı, yoksa gerçek bir mühendislik aracı olarak mı kullanıyor?

Yapay zekaya gerçekten aşina bir aday için bunlar günlük iş akışının doğal parçalarıdır.

Aşina olmayan bir aday içinse aynı görevler bir anda Kaf Dağı’na dönüşebilir.

Bence artık yazılımcı mülakatlarında “Ne biliyorsun?” sorusundan çok daha önemli bir soru var:

“Elindeki yapay zeka ile ne yapabiliyorsun?”