Eskiden hata bulmak için kod içinde debug yapardık.

En son ne zaman debugger kullandığımı hatırlamıyorum.

Debug yapmak benim için hiçbir zaman iyi bir alışkanlık değildi, çünkü çoğu zaman sistemin nasıl çalıştığına dair zihinsel modeldeki eksikliklere işaret ederdi.

Yapay zeka ile birlikte debugging de bambaşka bir boyuta taşındı.

Artık kodun içinde breakpoint’ler koyup, değişkenlerin değerlerini inceleyerek hatanın kaynağını aramıyorum.

Gördüğüm hatayı yapay zekaya bildiriyorum. O da kodu analiz ediyor, hatanın kaynağını tespit ediyor ve gerekli düzeltmeleri yapıyor.

Benim rolüm ise yapılan düzeltmenin gerçekten problemi çözüp çözmediğini ve sistemin beklenen davranışlarını koruyup korumadığını doğrulamak.

Yani debugging ortadan kalkmadı. Sadece işi yapan değişti.

Eskiden hatanın nerede olduğunu bulmaya çalışırdık. Şimdi hatanın ne olduğunu doğru tarif etmeye çalışıyoruz.

Kod seviyesindeki debugging’den davranış seviyesindeki debugging’e geçiyoruz.