Umarım tasarım prensiplerini hatırlıyorsunuzdur, hatta onları kullanmaya gayret ediyorsunuzdur.
Detaylar için bu konuda yazdığım makalelere bakabilirsiniz:
Tasarım prensipleri kod seviyesinde, yapıları doğru şekilde oturtmak için kullandığımız mekanizmalardı. Örneğin SRP ile tek sorumluluğu olan sınıflar ya da metotlar tasarladık, OCP ile modüler yapılar inşa ettik, DIP ile bağımlılıkların tanımlı soyut yapılar üzerinden koda enjekte edilmesini sağladık vs. Sadece SRP”ye dayanan mikroservis mimarileri bile oluşturuldu.
Peki bu yapılara ihtiyacımız kaldı mı?
Teknik olarak SOLID & Co artık bizim derdimiz değil. Yapay zeka araçlarına SOLID uyumlu kod yaz dememiz yeterli oluyor.
Bizim kod tabanlı teknik tasarım prensiplerinden uygulama tasarım prensiplerine geçiş yapmamız gerekiyor.
Bunlardan aklıma gelenlerden bazıları şöyle:
– IDD — Invariant Driven Development
– SDD — Spec Driven Development
– DNRC — Do Not Reuse Code
– BDD — Behavior Driven Design
– AFD — Agent Friendly Design
– HIL — Human in the Loop
Bunların ortak bir özelliği var:
Hiçbiri yapay zekaya kodun nasıl yazılması gerektiğini anlatmıyor. Bunun yerine ortaya çıkacak sistemin nasıl olması gerektiğini tanımlıyorlar.
SOLID bize kodu nasıl şekillendireceğimizi öğretti. Yeni nesil prensipler ise yapay zekanın üreteceği sistemlerin davranış alanını şekillendirecek.
Yazılımcının işi de tam olarak buraya doğru kayıyor: Kodun mimarlığından, davranışın mimarlığına.